- Λεπτομέρειες
- Δημοσιεύτηκε στις Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014 15:07
- Γράφτηκε από τον/την Super User
- Εμφανίσεις: 626
Ομιλία για την 25η Μαρτίου 1821.
Θρησκευτική και Εθνική γιορτή συνεορτάζει ο Ελληνισ?ός. Θρησκευτική, γιατί «Θεία Βουλήσει» ακούστηκε από Αγγέλου στό?α το χαρμόσυνο άγγελμα «Χαίρε Μαρία, ο Κύριος ?ετά Σου».
Με μιάς ανοίγει ο ουρανός τα σύγνεφα μεριάζουν,
Οι κόσμοι εμείνανε βουβοί, παράλυτοι, κοιτάζουν,
Μια φλόγ? αστράφτει? ακούονται ψαλμοί και μελωδία?
Πετάει εν άστρο? σταματά εμπρός εις την Μαρία?
«Χαίρε, της λέει, αειπάρθενε, ευλογημένη χαίρε!
Ο Κύριος μου είναι με σε. Χαίρε, Μαρία, χαίρε!»
Επέρασαν χρόνοι πολλοί? Μια μέρα σαν εκείνη
Αστράφτει πάλαι ο ουρανός? Στην έρμη της την κλίνη
Λησμονημένη, ολόρφανη, χλωμή κι? απελπισμένη,
Μια κόρη πάντα τήκεται, στενάζει, αλυσωμένη.
Τα σίδερα είναι ατάραχα, σκοτάδι ολόγυρά της.
Τα καταφρόνια, η δυστυχιά σέπουν τα κόκκαλά της.
Τρέμει με μιας η φυλακή και διάπλατη η θυρίδα
Φέγγει κι? αφίνει και περνά εν άστρο, μιάν αχτίδα.
Ο Άγγελος εστάθηκε, διπλόνει τα φτερά του?
«Ξύπνα, ταράξου, μη φοβού, χαίρε, Παρθένε, χαίρε.
Ο Κύριός μου είναι με σε, Ελλάς, ανάστα, χαίρε»
Εκτός όμως από θρησκευτική και εθνική, γιατί την 25η Μαρτίου του 1821, βροντοφωνήθηκε απ' τα βάθη της ψυχής των Ελλήνων το χαρμόσυνο άγγελμα της Ελευθερίας «Ελλάς Ανάστα».
Το τέλος του ιστορικού και ανθρωπιστικού μεγαλείου του Ελληνισμού ,που δημιουργήθηκε κάτω από το φως του χριστιανικού πνεύματος και που φάνηκε, πως σβήνει με το «πάρσιμο της Πόλης», με το μαρμάρωμα του Βασιλιά και το θάνατο του Παλαιολόγου στην πύλη του Ρωμανού, αποτελεί την αρχή της εθνικής μας αναγέννησης και χαρίζει μια βαθιά προοπτική για τη φυλή μας.
Πόσες φορές από τότε, δεν θρήνησαν οι πρόγονοί μας και δεν νοστάλγησαν χαμένες πορφύρες, και πόσες φορές στις αυγές τεσσάρων αιώνων δεν αγνάντεψαν τον ήλιο με δακρυσμένα μάτια και δεν νοστάλγησαν τον ερχομό «μιας άνοιξης»!!!
Αυτή η νοσταλγία, που σμίλεψε στο υπόδουλο έθνος την ιστορική και εθνική υποχρέωση για την ανάκτηση της παλιάς κληρονομιάς, αδελφωμένη με τα εθνικά και χριστιανικά ιδανικά που κρύβουν μέσα τους υπέρμετρες δυνάμεις, δημιουργούν ότι ονομάζουμε «Μεγάλη Ιδέα».
Ο ορίζοντας διαγράφονταν σκοτεινός. Καμιά πολιτική προϋπόθεση ευνοϊκή για το ραγιά. Τα πάντα απειλητικά στην προσπάθειά τους να αποφύγουν το ρετσίνωμα των Ευρωπαίων της ιεράς συμμαχίας, πως οι Έλληνες γεννήθηκαν για τη σκλαβιά και πως σκλάβους τους διαιωνίζει η ανανδρία τους.
Σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή έρχεται να παίξει σημαντικό ρόλο εκείνο που παραπάνω ονομάσαμε «Μεγάλη Ιδέα»., μια ιδέα που αδελφώνει τους ανθρώπους και τους δίνει τη δύναμη να θυσιάσουν τη ζωή τους για «του Χριστού την πίστη την αγία, για της πατρίδος την Ελευθερία», όπως αναφέρει το πολεμικό άσμα των αγωνιστών του ?21.
Έτσι αβίαστα βγαίνει το συμπέρασμα, πως η Ελληνική Επανάσταση, δεν είναι μια ταξική επιδίωξη, αλλά μια καθολική εξέγερση του έθνους, ένα ξεσήκωμα για μια πορεία προς ανάκτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της θρησκευτικής ελευθερίας και της εθνικής μας κληρονομιάς.
Ο δρόμος είχε ανοίξει!!!Στην Κωνσταντινούπολη, ο Πατριάρχης, σύμβολο θρησκευτικό και εθνικό είναι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς που θα διώξει τον άπιστο.
Ο νέος του έθνους απόστολος, Κοσμάς ο Αιτωλός γυρίζει πόλεις και χωριά και δυναμώνει με προφητικά λόγια την πίστη στο Χριστό και τη μεγάλη ιδέα. Η φιλική εταιρεία με Αρχηγό της τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, μέσα σε μία πολυκύμαντη περίοδο, είχε ετοιμάσει το έδαφος. Ο Κοραής, με όπλο την πένα του, αφυπνίζει τους Έλληνες τονίζοντας πως η παιδεία και ο «Φωτισμός του γένους», θα βοηθήσουν την Ελλάδα να ελευθερωθεί από τον Τουρκικό ζυγό.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια τραγουδιέται βουβά ο Θούριος του άλλου απόστολου του Έθνους, του Ρήγα Φεραίου.
Η σπίθα που άναψε , έγινε πυρκαγιά, και νικηφόρες μάχες των Ελλήνων οπλαρχηγών, διαδέχονται η μία την άλλη, στην Πελοπόννησο. Η επανάσταση έμοιαζε να είχε εδραιωθεί μετά τις μεγάλες νίκες του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη κατά των στρατευμάτων του σουλτάνου. Μέχρι το 1823 δεν πάτησε Τούρκος στην απελευθερωμένη Ελλάδα. Επικρατεί εφησυχασμός. Και σαν να μην έφτανε αυτό, εμφιλοχωρεί και το σαράκι της διχόνοιας μεταξύ των παραγόντων της Ελληνικής Επανάστασης. Άρχισαν να τρώγονται για τα τιμάρια της εξουσίας.
Χαρακτηριστικά λέει , στον «Εθνικό ύμνο», ο Διονύσιος Σολωμός:
« Η Διχόνοια που βαστάει
Ένα σκήπτρο η δολερή
Καθενός χαμογελάει,
«πάρ?το, λέγοντας, «και συ»
Από την άλλη, η λανθασμένη πολιτική της ευρωπαϊκής και αμερικανικής βοήθειας, ως προς την παροχή θαλάσσιας ενίσχυσης, οδήγησε στην επέλαση του Ιμπραήμ.
Έτσι στις αρχές του 1825, ο Ιμπραήμ με το στόλο του αποβιβάστηκε στην Πελοπόννησο. Οι μεγάλες πόλεις Καλαμάτα, Ναβαρίνο, Τριπολιτσά, πέφτουν η μία μετα την άλλη. Οι Έλληνες απειλούνται τώρα με αφανισμό. Το σχέδιο του Ιμπραήμ είναι να εποικήσει την Πελοπόννησο με Αιγύπτιους. Η Μεθώνη μετατρέπεται σε ένα τεράστιο σκλαβοπάζαρο, κατά εκατοντάδες οι Έλληνες αλυσοδένονται και φορτώνονται σε Αιγυπτιακά πλοία με προορισμό την Αλεξάνδρεια. Η Πελοπόννησος που αφήνουν, είναι στάχτη και ερείπια. Ωστόσο η μεγαλύτερη καταστροφή δεν έχει ακόμη συντελεστεί.. Ο επόμενος στόχος του Ιμπραήμ είναι το Μεσολόγγι.
Χωρίς διάθεση μείωσης άλλων γεγονότων της επανάστασης, και μη έχοντας τη δυνατότητα στα πλαίσια μιας εορταστικής εκδήλωσης να καλύψουμε το τεράστιο εύρος της Ελληνικής επανάστασης, θα σταθούμε σήμερα σ? αυτή ακριβώς τη στιγμή του Αγώνα, που ο Ιμπραήμ με τον πανίσχυρο στόλο του, κατευθύνεται στο ηρωικό Μεσολόγγι, με σκοπό να το καταλάβει.
Ο εθνικός μας ποιητής ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ, γράφει χαρακτηριστικά:
«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
λαλεί πουλί, παίρνει σπειρί, κ' η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα, και κλαίει:
"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω 'γω στο χέρι;
Οπού συ μούγινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει.»
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η πολιορκία του Μεσολογγίου και η Ηρωική έξοδος που ακολουθεί, αποτελεί ίσως την κορυφαία και την πιο συγκινητική στιγμή του Αγώνα της Εθνικής μας παλιγγενεσίας. Η έξοδος ήταν η κατάληξη ενός άνισου, με όρους αριθμητικής σύγκρισης, αγώνα μεταξύ αναρίθμητων Τούρκων και λιγοστών Ελλήνων και φιλελλήνων υπερασπιστών της ιερής πόλης του Μεσολογγίου
Από τα 10.500 περίπου άτομα που βρίσκονταν τότε στο Μεσολόγγι, οι 3.500 ήταν οπλοφόροι και ελάχιστοι απ? αυτούς σώθηκαν ξεφεύγοντας από τον τουρκικό κλοιό μετά την προδοσία του σχεδίου τους. Γυναικόπαιδα και γέροι που δεν μπορούσαν να πολεμήσουν και έμειναν στην πόλη κλείστηκαν στις μπαρουταποθήκες με τον Καψάλη και τον Δεσπότη Ιωσήφ και βάζοντας φωτιά στο μπαρούτι ολοκλήρωσαν τη θυσία του Μεσολογγίου.
Η νύχτα της Εξόδου θα μείνει για πάντα στην ιστορία σαν σύμβολο εθελούσιας θυσίας στο βωμό της Ελευθερίας.
«εκείθε με τους αδελφούς, εδώθε με το Χάρο», όπως λέει χαρακτηριστικά ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ,που εμπνεύστηκε το κορυφαίο έργο της ποίησης του, τους «Ελευθέρους Πολιορκημένους», από τον αγώνα των εγκλωβισμένων στο Μεσολόγγι και την ηρωική τους έξοδο, παρουσιάζοντας τους αγωνιστές να φτάνουν στο επίπεδο της αγιοποίησης μέσα από το διαρκή αγώνα για την ελευθερία και τη διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους.
Το Μεσολόγγι συμβολίζει από τότε την ελευθερία και τον ηρωισμό και έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης πολλών μεγάλων δημιουργών απ? όλον τον κόσμο (Βύρωνας, Γκαίτε, Ουγκώ, Ντελακρουά, Ντελανσάκ). Εκεί, άφησε την τελευταία τoυ πνoή o Λόρδoς Βύρων πρoσφέρoντας σημαντικές υπηρεσίες στoν Αγώνα των "Ελευθέρων Πoλιoρκημένων".
Ακολουθεί απόσπασμα από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους"
Οι θυσίες σε αίμα, με ορόσημο αυτή του Μεσολογγίου, οι υλικές καταστροφές, οι ηρωισμοί και το πάθος των αγωνιστών για την ελευθερία, προκάλεσαν τη συμπάθεια και το θαυ?ασ?ό των λαών της Ευρώπης, που εκδηλώθηκε ?ε το κίνημα του Φιλελληνισμού και βοήθησε υλικά, ηθικά και διπλωματικά τους αγωνιζόμενους Έλληνες. Ύστερα από μακρές διαπραγματεύσεις μεταξύ των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που άρχισαν το 1825 και ένα δύσκολο διπλωματικό αγώνα της Ελληνική πλευράς, η Ελλάδα κηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος το Φεβρουάριο του 1830. Στο διπλωματικό αυτό αγώνα μεγάλη και καθοριστική ήταν η προσφορά του Ιωάννη Καποδίστρια που είχε εκλεγεί κυβερνήτης της Ελλάδας για επτά χρόνια από την τρίτη Εθνοσυνέλευση το 1827.
Το νέο κράτος είχε σοβαρά προβλήματα, οικονομικά και κοινωνικά. Άρχιζε την πορεία του, ?ε την δολοφονία του πρώτου του κυβερνήτη και αποκτούσε βασιλιά και τρεις προστάτιδες δυνάμεις δηλαδή θεσμούς που δεν είχαν ποτέ οι ραγιάδες επιζητήσει.
Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες ο Ελληνισμός θα πορευτεί ολόκληρο το 19οαιώνα και τις αρχές του 200υ.
Ο Αγώνας του 1821 δεν ήταν εύκολος, πέρασε μέσα από ηρωισμούς και θυσίες, από επιτυχίες κι από αποτυχίες, από εξάρσεις και καταπτώσεις, από ομοψυχίες και εμφύλιες συγκρούσεις. Ο μεγάλος αυτός ξεσηκωμός δεν υπήρξε ένα τυχαίο γεγονός. Ήταν η φυσιολογική εξέλιξη ενός αδιάκοπου αγώνα για την κατάκτηση ?ιας ανεξάρτητης εθνικής και κοινωνικής ζωής.
Όμως μέσα σ' αυτή τη δίνη των γεγονότων ο Ελληνικός λαός στάθηκε όρθιος. Μοναχός και αβοήθητος, έδωσε το μεγάλο Αγώνα και τελικά κατάφερε να στεριώσει την ελευθερία. Αλλά και η πορεία για την παραπέρα εθνική αναδημιουργία δεν υπήρξε χωρίς προβλήματα. Ως τις ?έρες ?ας η ίδια κατάσταση συνεχίζεται. Και η διαπίστωση είναι ?ία. Η ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία δεν χαρίζονται αλλά κατακτιούνται ?ε αγώνες και θυσίες.
Εμείς, πιστοί στα ιδανικά του πολιτισμού ?ας, ομόψυχοι όπως τότε, ας συνεχίσουμε την ιστορική ?ας πορεία, βέβαιοι ότι πράττoυ?ε το καθήκον ?ας προς τον μαρτυρικό, αλλ? ένδοξο αυτό τόπο, που λέγεται Ελλάδα και που, όπως λέει ο Μαβίλης, " Το μεγαλείο της βασίλεμα δεν έχει ".-
ΚΑΡΑΜΠΑΛΗ ΔΗΜΗΤΡΑ
